Onze lieve Perre is overleden

15 juni 2008 - 11 december 2025

Als er ooit een makkelijke kooiker is geweest, dan is het Perre wel. Heel lief voor kinderen. Lekker knuffelen. Goed luisteren. Als ze je mocht, dan kwam ze bij je op schoot en anders bleef ze bij je weg.

Vorig jaar zijn de problemen begonnen. Vaak blaasontsteking. Plassen in huis. Ziek. Maar nog altijd ging ze elke dag mee naar het bos en liep ze dezelfde ronde als de andere honden. Alleen zij liep hem 1x en de andere honden liepen (renden) hem 4x. Ze ging dolgraag mee. Ze stond dan bij de deur om mee te gaan.

Ze is binnenste buiten gekeerd om te kijken waar die blaasontsteking vandaan kwam. Nooit gevonden. Eigenlijk was ze van binnen hartstikke gezond. Alleen haar niertjes werden minder. Vanaf die tijd kreeg ze ook ander voer. Wat mevrouw helemaal niet lekker vond. Ja 1 of 2 dagen en dan was het weer over. Was echt een uitdaging voor ons om haar te laten eten.

Daarbij kwam nog dat ze begon te dementeren. En dat is haar fataal geworden. Ze plaste al veel in huis door de blaasontsteking, maar als ze het kon redden dan deed ze dat buiten. We hadden voor haar ook altijd de schuifpui open staan. Het laatste half jaar plaste ze waar ze stond. Zonder schaamte. In de nacht liet ze het lopen. Er lag altijd wel ergens een plasje op de grond. Dat hebben we met heel veel liefde telkens opgeruimd en we zijn nooit boos op haar geweest. Ze kon er echt niets aan doen. Natuurlijk baalden we er van, want het stonk ook nog enorm. Op het laatst ging ze ook poepen in huis.

Naar het bos met de rest van de roedel ging ook niet meer. Ze was de weg kwijt in haar hoofd. Ze liep ook met een heel lang touw zodat we daar op konden gaan staan als ze ineens wilde wegrennen. Want dat kon ze nog wel. Ze wist het dan niet meer en dan draaide ze om en rende weg. Dementie is een raar iets. Al met al had ze voor haar doen nog best plezier in haar leven.

De laatste 2 weken van haar leven ging ze heel hard achteruit. Ze zakte ineens door haar achterpootjes. Ze at niet meer. En wat nog het aller ergste was..... en dat was de reden dat we haar hebben laten gaan...... ze kon geen rust meer vinden. Ze liep letterlijk 12 uur achter elkaar op en neer. Zonder te rusten. Van de keuken naar buiten. Daar een rondje en weer terug naar de keuken. En dan begon het weer opnieuw. Je zag aan alles dat het lichaampje kapot moe was. Op een gegeven moment hebben we een hekje rond haar mandje moeten zetten zodat ze niet meer kon lopen en ze wel in haar mandje moest gaan liggen. Dit was echt de druppel. De dierenarts was het helemaal met ons eens. Ook haar nieren werden er niet beter op. Dat hebben we nog na laten kijken in het bloed. Je wilt je hond niet "vermoorden". Het lichaampje was op. Hoe verdrietig het ook is en nog steeds is. Dan moet je niet aan jezelf denken, maar alleen aan haar. Ook stond ze niet meer bij de deur om mee te mogen naar het bos. Ze draaide zich gewoon om.

Ze is in onze handen geboren en heel rustig in onze handen gestorven: